De stress van het niets doen

Ik liep bij een klant door het gebouw en in één van de gangen zag ik onderstaand artikel op het prikbord hangen.

De stress van het niets doen

Bij een groot aantal bedrijven is het stil tijdens de zomerperiode. Medewerkers die zich het hele jaar uit de naad werken, kunnen in deze maanden even op adem komen. Er zijn echter ook nog altijd werknemers die zich het hele jaar door vervelen. Bij hen loert het gevaar van onderbelasting.
Want van nietsdoen kan men ook overspannen raken. Nietsdoen maakt klaarblijkelijk niet gelukkig. Volgens arbeidspsycholoog Michaéla Schippers van de Vrije Universiteit van Amsterdam ‘ontstaat er bij de werknemer die weinig omhanden heeft of oninteressant werk heeft, dezelfde spanning als bij een werknemer die te veel werk rnoet verzetten. Hij zit niet lekker in zijn vel, verliest concentratie, krijgt een lusteloos gevoel en raakt gedemotiveerd.

De gevolgen kunnen volgens haar ernstig zijn. Chronische verveling kan leiden tot hoofdpijn, een verhoogd risico op hart- en vaatziekten of tot burn-out. Tot nu toe is er weinig onderzoek gedaan naar onderbelasting. Daarom is niet bekend hoeveel Nederlanders aan chronische onderbelasting lijden, Wat wel bekend is dat ruim een kwart van de werknemers te hoog gekwalificeerd is voor het werk dat zij doen, Met alle risico’s van dien. Te saai of te druk, dat maakt volgens professor Anthony Gaillard, verbonden aan het onderzoeksbureau TNO Technische Menskunde, eigenlijk geen verschil. ‘Het kernprobleem is dat werknemers met tegenzin naar hun werk gaan. Als dat dag in dag uit gebeurt, gaat het op den duur fout.’ Zeker wanneer er het vooruitzicht is dat het werk de komende jaren niet zal veranderen, ligt volgens professor Gaillard, burn-out op de loer. Hij onderscheidt drie oorzaken van onderbelasting. ‘De werkzaamheden worden over een te lange tijdsspanne uitgesmeerd, de specifieke taken zijn onder iemands niveau, of een werknemer heeft het weliswaar druk, maar wordt slechts op een klein deel van de capaciteiten aangesproken.’

Dit laatste komt volgens Gaillard regelmatig voor in de gezondheidszorg. ‘Verplegers kiezen voor dit vak omdat ze goed met mensen kunnen omgaan en het plezierig vinden om anderen te helpen. Maar het werk is inmiddels zo verzakelijkt en moet in zo’n hoog tempo gebeuren, dat er helemaal geen tijd meer is voor een praatje met patiënten. Verplegend personeel raakt teleurgesteld. Hun sociale vaardigheden worden niet genoeg aangesproken.’

Toeval of niet, het was bij een federale overheidsdienst dat ik dit artikel gezien heb…

Published
Categorized as Blog Tagged